|
‘’Doğduğumuzda, daha henüz hiç kimse bizi Çingene-Roman diye aşağılamaya başlamadan önce, gül kokulu bebeklerden biriydik.
Anamızın sırtındayken başkalarının gözünde sadece “acınacak” varlıklardık.
Ve derme-çatma evlerimizden sokağa adımımızı attığımızda...
Bizimle çelik-çomak, evcilik oynamaktan kaçanları gördükçe...
Dönüp dönüp annemize sorduk:
Neden?
ABC’yi öğrenmek için üniformamızı giyip okula başladığımızda...
Annemiz sandı ki, aynı üniformayla, fark edilmeyiz, kayboluruz okullu çocukların aralarında.
Kaybolamadık ne yazık ki... Ayağımızdaki ayakkabı, bir de şivemiz ele verdi bizi.
Önce sıra arkadaşımızı yanımızdan ayırdılar.
Sonra bizi sınıftan...
Öğretmenimiz bizi en arka sıraya oturttu.
Bizler daha o yaşlarda sırtımızdaki üniforma gibi istediğimiz zaman çıkaramayacağımız bir başka üniformayı keşfettik.
Anladık ki bu üniforma bir hayat boyu çıkmaz.
Biz Romanız.
Biz bugün buradayız çünkü:
Bu üniforma ile açtığımız gözlerimizi, bu dışlanma, bu önyargılarla kapatmak istemiyoruz.
İşte bu yüzden diyoruz ki:
Henüz yüzde 80’imiz okuma-yazma bilmiyorsa, bu ayıp hepimizin ayıbı.
Bizler okumayı da, yazmayı da severiz.
Yeter ki...
Okullarda aşağılanmayalım.
Şehrin çöplüğünü hurdalarını toplayıp geri dönüşüme kazandırırken ellerimiz pis olsa da ruhumuz pis olmaz.
İnsanlıktan yoksunluk, yoksulluktan daha tehlikelidir, bilirsiniz.
Yarı yıkık evlerde bakımsızlıktan ölen Gökhan bebeklerin, çadırlarda ölen Zeynep bebeklerin sesini duyurmak için buradayız.
Selendi’de çocuklar linç edilmekten korktukları için çeyiz sandıklarına kendilerini kilitlemesin diye...
Bilir misiniz ki, biz kağıt toplarken umutlarımızı da toplarız çöplerden?
Bilir misiniz ki, sizlere çiçek satarken sevginizi de isteriz....
Bilir misiniz, kimse bizim çocuklarımıza “büyüyünce ne olacaksın” diye sormaz.
Neden sormazlar bilir misiniz?
Kaderleri bellidir de ondan.
İşte biz bu kaderi değiştirmek için buradayız.
Bizim de çocuklarımız büyüyünce, sizin çocuklarınız gibi “doktor, mühendis, polis, öğretmen, tarihçi, profesör, hatta Başbakan olacağım” desin diye... İşte bu yollar açılsın diye
BURADAYIZ.
Evet ... Cehennem mahallelerinde cennetteymiş gibi kalkıyoruz,
Çünkü biliyoruz ki...
Bir gün mutlaka gerçek cennet mahallemizde, bizim de çocuklarımız ayrı odalarda ders çalışacak...
Bizim de her akşam elimize bir gazete alıp, içini okuyup, memleket hakkında yorum yapacak zamanımız olacak, tıpkı sizler gibi...
Çok şey mi istiyoruz?...
Başka ne mi istiyoruz?
Biz mahallelerimizde insanca koşullarda yaşamak istiyoruz. Oraya buraya sürülmeden, insanca onurumuzla yaşamak istiyoruz.
Sosyal iyileştirme istiyoruz...
Sağlık güvencesi, iş, okul istediğimiz için Buradayız...”
Elmas Arus
Semaver tarafından yazılmış¸ Son 50 yazı :
|
Abone Ol 
Paylaş 
